Hij trekt een pluim uit zijn Javaanse Jongen. Zijn voet bungelt onder het genot van een rood wijntje over de andere. Hij slaakt een zucht die lijkt te zeggen: x93Hier lig ik wel even best …..  hier mag ik gevonden worden.x94 De radio staat op een gemiddeld volume aan, en galmt zijn rustgevende klanken de studentenkamer in.

x93Ik voel me een beetje gaarx94, zegt hij uit het niets. De manier van praten klinkt als die van iemand die een euthanasieaanvraagformulier aan het invullen is. x93Leeg zelfsx94, voegt hij aan zijn treurige bericht toe. Een stilte van ruim tweeminuten en acht seconden volgt.

x93Heb jij een aansteker?x94, vraagt hij zachtjes. Een vuurtje wordt hem in de schoot geworpen. Hij steekt opnieuw een zojuist gedraaid kankerstokje tussen zijn uitgedroogde en door de wijn roodgeblakerde lippen. Hij slaakt wederom een zucht voordat hij een vlam uit de witte aansteker drukt. Hij steekt op een getrainde wijze zijn sjaggie aan. De souplesse waarmee hij dat doet, is verbluffend; De hand over het sigaretje gekruld en het gezicht iets schuin. En dan die eigenaardige achterwaartse hoofdbeweging die de mond vanzelf opent om de eerste rookwolken als een IJslandse geiser in de lucht te spuwen. Met het hoofd zover in de nek geworpen, komt hij vanzelf ten ruste op de leuning van zijn groen-gele bankje.

Een grijze kat wipt wat omhoog, voordat hij zijn luie kop weer op de kniexebn van de ogenschijnlijk terneergeslagen jongen laat rusten. x93Rustig maar katjex94, klinkt het.

Het is een geil beest. Daar zijn we het beiden over eens. Hij vindt alles prima, laat met zich sollen …. al zou je een katapult in zx92n anus proppen. Die kat vindt alles dik in orde. Hij knort je de oren van het lijf terwijl je hem zoutzuur in zx92n oogjes wrijft, en wanneer je hem bij voor- en achterpoten vastpakt en uit elkaar trekt. x93Kijk , zo lijkt het net een haasx94, zegt hij dan met een brede glimlach. De kat vindt alles okxe9, en betast je over het gehele lichaam met zijn grijze kattenvoetjes, die zachte verleidelijke kattenvoetjes met iets te scherpe nagels. Om van zijn met stukjes stront aangekoekte kontje nog maar te zwijgen.

x93Ik had vrijdag twee jaar trouwensx94, alsof hij een stilte ondanks het God is a DJ van Faithless wil doorbreken. Nog steeds ligt hij achteruit gezakt, een boekje te lezen met zijn capuchon over zijn hoofd getrokken. x93Echt?x94, vraag ik haast verbaasd. x93Twee jaar alweer?x94 Een stilte van negentien seconden laat de toch wel wat vrolijke mededeling wegzinken als een dikke vrouw in een container vol rechtsgedraaide pudding. x93Jax94, zegt hij voor zich uitkijkend na nog een teug van zijn wijntje genomen te hebben. x93Twee jaar alweer. Dax92s ook alweer best lang hxe8?x94, vraagt hij alsof ik dat zelf ook niet begrijp.

Een gesprek stopt ….. hij valt in slaap. De computerstoel kraakt, iets wat het enige geluid vormt dat afwijkt van het gezucht van de twee aanwezige heren. Buiten rijden de autox92s voorbij. De avond voelt treurig. x93Ga maar slapen jongenx94, lijkt de wereld te zeggen. Het donker,  dat aan de andere kant van het raam de nacht al enige tijd geleden heeft in geluid, lijkt tegen me te spreken. Er is geen gedaante, eerder een door soberheid gecrexeberde manifestatie met spraakmogelijkheden. Hij kijkt op de elektrische lichten neer, die erop lijken te wijzen dat de bewoners van deze planeet het vertrouwen in zijn eeuwenoude vriend x91de maanx92 hebben verloren. Hij spreekt verdrietig, en verraadt een licht gevoel van ontevredenheid over zichzelf. x93Slaap maar, en droom lekker weg jongen. Ik voel me wat ……. onbevlogenx93

Zachtjes drupt een kraan …..

Creator: Zjean zje Zjier

Met een gevoel dat diep in je verborgen zit, wat al een tijd lang heeft zitten groeien, wordt je wakker. Het openbaart zich op een gegeven moment in alle momenten dat je je ogen opent, en weer sluit. Nachten vol zweet en tranen, maar geen bloed, want je voelt je leeg van binnen. Is er een medicijn tegen eenzaamheid? Natuurlijk zijn er op deze vraag verschillende antwoorden mogelijk. Sommigen zullen God als oplossing aandragen voor alle problemen, maar hoewel het begint te dagen in het oosten, zover ben ik nog niet, ik ben nog niet op het punt om alles in een religie te zoeken. Ik geef toe, er zitten een hoop kanten aan die troostend zijn, maar ik zoek toch nog iets meer…iets anders, een toevoeging….

Anderen zullen ‘vrienden’ zeggen, en zeker weten, vrienden zijn erg belangrijk, maar ookal heb je duizend vrienden, je kunt je nog zo eenzaam voelen. En aangezien ik niet eens duizend vrienden heb…..

Raar, soms wens ik dat de monteurs de balustrade niet goed gemonteerd hadden, dat ik zo vrij als een vogel naar beneden zou duikelen, tot ik zou neerkomen in een bed van rust en gevoelloosheid. Realisme is hierbij ver te zoeken, want iedereen weet dat als je twaalf verdiepingen naar beneden valt, het waarschijnlijk best pijnlijk zal zijn.

Ik kies voor de optie die mij de beste oplossing lijkt tegen eenzaamheid, ‘liefde’. Het klinkt waarschijnlijk clichxe9 en zoetsappig, maar liefde kan een hoop overwinnen en daar ben ik heilig van overtuigd. Nu wil het feit dat ik overstroom van deze zoete sappen, maar dat diegene aan wie ik de beker wil geven, geen dorst heeft, omdat de drank de vorige keer zuur was…

En om het bewijs te leveren dat de drank deze keer lekker zoet zal zijn, is vertrouwen nodig, een van de basispeilers om de liefde te doen groeien. Maar wie vertrouwt dezelfde fles drank als deze bij de vorige aankoop zuur was?

Kom op, natuurlijk is dit moeilijk, maar je zult het nooit weten zonder het te proberen. Zonder te sterven zul je nooit weten wat leven is, maar zonder te leven zul je nooit weten wat sterven is. Ookal vereist het een stap boven jezelf uit, je eigen trots voorbij, je eigen angsten voorbij, ookal is de drempel te hoog, aan de andere kant staat iemand die je eroverheen wil helpen…

Eventjes maar, zet de gekleurde bril af en probeer met de ogen van een kind naar mij te kijken, ik doe m’n best, ookal lukt het niet altijd, ik doe m’n best, en dat doe ik maar voor xe9xe9n iemand…

Waardig mens, daar bent u weer. Net als ik. Van weleer. Zenuwachtig voor niks. Wat neer te zetten zonder enige inspiratie. Zelfs zonder de nodige redenen. Zonder de moed, de lust of waanzin.Teneergeslagen als een tevergeefs moegestreden jonge vos beweeg ik me van kamer naar kamer. Waarom? Ha, het heeft iets weg van een inkakmoment, maar lui of nutteloos voel ik me niet. Het zijn meer de momenten, momenten van tederheid gecombineerd met eenzaamheid. Gek lijkt het, maar onlogisch allerminst. Vies kun je je voelen na een week niet wassen, maar week kun je je voelen na een week lang wassen. Zo lijkt alles verbonden, met elkaar of als losstaande gevoelens en feiten. En dat is mooi! Net als mijn cd’tje van mijn bandje die officieel te verkrijgen is sinds kort. Dit geeft me direct inspiratie om u door te verwijzen naar onze allereerste recensie ooit! Dat mag toch wel, oder nicht?! Het was zelfs een tip van iemand die mij nauw aan het hart gaat! Zie dus maar: http://www.festivalinfo.nl/recensie_detail.php?recensie_id=667

Maar goed, ik ben er weer! Liefde liefde liefde, kind kind kind en Boris Bekkenbauwer. Desnoods met ‘ou’ en ‘ck’ maar what the ****, het gaat hier puur om wederzijds respect. Weg met de boom van staal, hulde aan de groene vioolstrijkers! "Zender van het genot, breng de maag weer tot leven en zendt het vurig verlangen op rechtvaardige wijze naar diegenen met roze plannen. Vermenigvuldig de vreugde, en kus het leed van de menigte haar voorhoofd!’ Dus daarom, zing, vecht, huil, bid en maak een dansje boven op de uigespuuwde woede!

Dank!

jan

Dag beste miljoenen trouwe lezers,

Na een paar heftige dagen van onbruikbaarheid der webloggen, werkt het hele gedoe weer naar behoren, gelukkig maar, stel je voor wat er met de aarde zou gebeuren als wij geen weblog beschikbaar hadden…

Neil

Okee, eerst de uitleg…

Mijn naam is Neil, ik ben de schrijver van deze wc-tekst. Jan de Gier heeft de illustratie gemaakt om het voor onwetende holbewoners duidelijk te maken waar deze tekst vandaan komt. En ik hoor jullie raden…..Nee, het is niet de Koran! Ik zal het proberen uit te leggen….

Op een dag werd er in de buitenwijken van Rio de Janeiro een kind geboren. Na de geboorte werd besloten dat abortus te laat was, dus het kind, Salvadore Stollane geheten, werd netjes in een brief verpakt en opgestuurd naar de Verenigde Staten van Amerika. De ouders dachten namelijk, dat het kind daar een grotere kans van overleven had. Dit was een goede gok, want na een vlucht van 56 uur tussen vier stieren werd Salvadore gevonden door Johnny Couger, een rijke schipper uit Nieuw-Zeeland. Op JFK, het New Yorkse vliegveld, vond hij het kind naar adem en melk snakkend onder een macdonalds menu waar overheen gebraakt was, smerig dus….
Salvadore stonk als een geradbraakte zeearend, aangezien hij zichzelf 56 uur ondergescheten had. Dus, na een tijdje was Johnny het zat. Hij besloot het kind te verkopen aan een blinde chinese kogelstoter, die op zijn vouwfiets de handstand deed, terwijl zijn oma met drie sambaballen een bord bami door haar neus naar binnen propte. Salvadore keek dit alles met afgrijzen aan, wat Johnny gelukkig opemerkte, en hem toch maar niet aan deze mensen verkocht. Na drie dagen lopen liet Johnny Salvadore hard op de stoep vallen, waarna er een taxi precies over het rechtergedeelte van zijn lip heen reed. Salvadore was voor het leven getekend, en kreeg van een oculte indiaan de naam Sylvester, wat ‘hanglip door het op de stoep vallen’ betekent….
Enfin, Na 12 jaar verkocht Johnny Sylvester hem aan een grote dikke Groenlander, die besloot om Sylvester mee te nemen op een wereldreis. Aangezien Sylvester behoorlijk gegroeid was, paste hij niet in de roeiboot van de Groenlander, genaamd Theo. Dus stopte Theo hem in een kano, waarna hij verdronk, omdat Sylvester nooit geleerd had om te roeien. Dus, eigenlijk is deze wc-tekst gewoon een illusie…

We vragen de maker om uitleg…

Wanneer ben je volwassen? Volgens de wet op je achttiende, maar voor sommige dingen moet je eenentwintig zijn. In ander landen wordt je pas volwassen geacht op je twintigste levensjaar. Een huurauto mag vaak pas gereden worden door iemand van eenentwintig. Voor sigaretten moet je zestien zijn en voor het ene alchohol achtien en voor de andere weer zestien. Sommige mensen van twintig lijken zestien en andersom. Volgens kinderen voor kinderen ben je volwassen als er haar uit je oor groeit of wanneer je met bommen gooit. Wanneer accepteren volwassenen andere volwassenen? Wanneer gedraag je je volwassen genoeg om aanvaardt te worden als volwassenen en blijft iedereen nog wel een beetje kind? Gaan volwassenen wel volwassen om met volwassenen?
Laats las ik over de transactionele analyse van Bern. Hierin wordt geschetst dat een mens (volwaardig gezien) bestaat uit een ouder (het geweten, de zorg) , een volwassene (evenwicht) en een kind (lerend.) Zo zou elke relatie bekeken kunnen worden.

O – OV – VK – K

Maar ook mogelijk is O – V. Hierin is de ene volwassene belerend tegenover het evenwicht. Goed. Volwassene tegenover volwassene zou het gezonde evenwicht zijn. Vandaag ervaren dat het helaas niet altijd zo werkt. Misschien ben ik nog niet volwassen. Misschien ben ik nog een kind. Misschien gedraag ik me wel eens als een ouder. Hopelijk ben ik een volwassenen met een lerend en spelend kind in me.

En misschien is het kind van Bern wel ‘lerend’, toch hoop ik te leren van deze kinderen:
Wanneer word je nou eindelijk een klein beetje volwassen
Volwassen volwassen

Is dat niet de lucht verpesten
Met die stankfabrieken
Is dat niet met vaten vol
De oceaan verzieken
Is dat niet je zin niet krijgen
En daarom gaan vechten
Is dat niet met bommen spelen
Maar dan wel met echte?

Als dat volwassen is dan worden wij dat nooit
ls dat volwassen is dan worden wij het pas
Met sint juttemis!
Volwassen
Met sint juttemis
Volwassen!

Als dat volwassen is dan worden wij dat nooit…toch?

Men neme,

Een dronken jongeman op de stoep van jeugdhostel ‘Sheila’s’. Zijn naam is Hans. Hans is 28 jaar en komt uit Zwitserland, volgens hemzelf Fucking Country genoemd. Hans is dronken, stinkt naar alcohol, sigaretten en tweehonderd jaar niet douchen. Terwijl Jan en ik aan komen lopen roepen hij en zijn vriend, ook Neil geheten, ons een vrolijke hello tegemoet, al is het met een achtdubbele tongval. Natuurlijk nemen wij plaats naast de twee mannen en trekken vrolijk als we zijn een lekker blik Royal Dutch bier open, made in Breda, voor de kenners onder ons….Na een fijn gesprek over waar we vandaan komen, wat we doen en dat soort verplichte prietpraat, is Hans zo ver, dat hij Karolien (onze gereformeerde mede-groepsgenote) wel eens flink onder handen zou willen nemen. Volgens Hans moest er maar eens ‘a dildo in her cunt and fuck her up the ass’. Hhmmm, denken wij, wat zullen we hier eens van zeggen. Na flink denkwerk besloten wij om Hans morgen maar eens gezellig voor te stellen aan Karolientje…arme ziel…

Enfin, we zijn dus aangekomen in Cork, een zuidelijke stad, andere omgeving dan Dublin, maar zeker niet minder. Mooi heuvelachtig landschap en voor zover we nu gezien hebben, een leuke stad. De hostel is echt fantastisch, 6-persoons kamer, gezellige mensen, netjes, internetcafeetje, mensen uit de hele wereld, aardig goedkoop (17,50 per nacht per persoon), maar bovenal is het er supergezellig. Dus wij blijven hier voorlopig nog maar even, naar wij dachten….

Nou, Cheers en de groeten van Neil en de rest…..

Het einde nadert…tenminste, we zijn aan de andere kant van de heuvel. Met een niet te remmen snelheid rennen we al naar het laatste stukje groen dat lokt onder aan de weide. De groene weide van koeientroggen vol genot, vierkante meters vol vergeet-me-nietjes, pitoreske bergkroegen met vloeiend bier en te corpulente (maar wel gezellige) dames. We zijn er bijna…nog 1 jaar precies. Tenminste als alles zo zal gaan zoals de bedoeling is. Met angst denk ik aan het proletariaat. Burgerangst. De confrontatie lijkt me pijnlijk en hard, zo anders en onbekend. Zo onwennig en onecht, zo leeg en gepland. Burgerleven. Het botste van de week weer zo hard. Zoals een normale student betaamt lag ik nog op bed om 8uur, lijkt me logisch. Zelfs iemand die geen student is begrijpt dit. Met het tact van een dode marmot is er toch iemand die het normaal blijkt te vinden om op mijn balkon, mijn balkon, een schuurmachine aan te slingeren. Zonder medelijden mijn kozijnen gaat schuren en het, ondanks dat ik de dag ervoor vertelt had het niet nodig te vinden, begint te schilderen. Om 8uur! Natuurlijk is het licht en spelen de kinderen al op het schoolplein voor de flat, is de supermarkt al bijna open en zijn broodjes van de bakker al koud…maar niet voor mij.

Het gaat zo snel, ik wil nog zoveel… Op die momenten maak ik misschien wel de slimste beslissingen. Of het te maken heeft met de lucht van ammonia, opwaaiend stof van de schuurmachine, de simpele burgergrappen van schilders of de kater in mijn eigen hoofd…ik weet het niet, maar ik weet wel: hierna zoek ik nog een nieuwe heuvel.